Περί δημοσίων υπαλλήλων

Οποιος θέλει να κάνει έναν δυσαρεστηµένο εργαζόµενο να τα πάρει στο κρανίο δεν έχει παρά να του δείξει τον χειρότερο «εχθρό» του: έναν δηµόσιο υπάλληλο. Αυτό κάνουν σήµερα οι κυβερνήσεις. Για να αποφύγουν την οργή των εξαθλιωµένων εργαζοµένων του ιδιωτικού τοµέα, τους δείχνουν τους χαρτογιακάδες που «ροκανίζουν τα λεφτά των φορολογουµένων». Αυτό κάνουν στην Ευρώπη. Αυτό κάνουν και στην Αµερική.

Μια αµερικανική έρευνα, όµως, που έγινε στις ανατολικές ΗΠΑ από το Κέντρο Οικονοµικής Πολιτικής και Ερευνας και από το Ερευνητικό Ινστιτούτο Πολιτικής Οικονοµίας, έρχεται να διαλύσει τον µύθο των «κακοµαθηµένων» δηµοσίων υπαλλήλων. ∆ιαπιστώνει µάλιστα πως οι δηµόσιοι υπάλληλοι είναι αδικηµένοι, αφού «αµείβονται λιγότερο από όσο οι συνάδελφοί τους του ιδιωτικού τοµέα». Πέρα από τη σύγκριση, όµως, µπαίνει ένα ερώτηµα: Γιατί άραγε ο δηµόσιος τοµέας έχει γίνει ένας τόσο εύκολος στόχος για τους απανταχού δηµαγωγούς πολιτικούς; Στο περιοδικό «Ατλάντικ» η δηµοσιογράφος Μισέλ Τσεν δίνει την απάντηση:

«Αυτή η ύπουλη εκστρατεία κατά των εργαζοµένων του δηµόσιου τοµέα έχει για στόχο της το τελευταίο οχυρό της συνδικαλισµένης εργασίας».

Στην περίπτωση της Αµερικής, το 37% των δηµοσίων υπαλλήλων είναι µέλη συνδικαλιστικών οργανώσεων, δηλαδή πενταπλάσιοι από τους συνδικαλισµένους εργαζόµενους του ιδιωτικού τοµέα. Και αποτελούν εµπόδιο στις κυβερνητικές πολιτικές των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων της δηµόσιας περιουσίας, που προωθούνται µε το ίδιο πείσµα τόσο στην Αµερική όσο και στην Ευρώπη. Κατεστραµµένοι από την ύφεση, κάποιοι εργαζόµενοι του ιδιωτικού τοµέα µπορεί να βρίσκουν παρηγοριά επιτιθέµενοι στους δασκάλους των παιδιών τους ή στους οδοκαθαριστές της γειτονιάς τους. Ναι, είναι πιο εύκολο αυτό, αλλά δεν θα τους βγάλει ποτέ από τη δύσκολη θέση αν δεν αναζητήσουν τους πραγµατικούς υπαίτιους για την αθλιότητά τους.

Στο βιβλίο της «Ενα άλλο είδος δηµόσιας εκπαίδευσης», η Πατρίσια Χιλ Κόλινς εξηγεί πώς φτάσαµενα ταυτίζουµε το δηµόσιο µε το υποδεέστερο. «Οι ιδέες για τα οφέλη των ιδιωτικοποιήσεων ενθάρρυναν τον λαό να πιστέψει πως οτιδήποτε δηµόσιο είναι χαµηλότερης ποιότητας», γράφει η συγγραφέας. «Η παρακµή των σχολείων, της δηµόσιας υγείας, των δρόµων, των γεφυρών και των µεταφορών, η οποία προέκυψε από την απροθυµία του κράτους να χρηµατοδοτήσει αυτούς τους δηµόσιους θεσµούς, οδήγησε στη διάβρωση και στον ευτελισµό του δηµοσίου». Και ο καθαγιασµός του ιδιωτικού κέρδους εξέθρεψε την εχθρότητα του λαού προς καθετί δηµόσιο, προσθέτει η Ιβ Γιούιν, πάλι στο περιοδικό «Ατλάντικ»: «Αντί να υποκύπτουµε, καθώς οι βιβλιοθήκες µας, τα σχολεία µας, οι δρόµοι µας, ακόµη και τα παρκόµετρα περνούν στα χέρια σκοτεινών συµφερόντων που δεν ασκούµε πάνω τους κανέναν έλεγχο, πρέπει να διεκδικήσουµε ξανά το δηµόσιο, το οποίο εδώ και χιλιάδες χρόνια εξασφάλιζε την επιβίωσή µας».

Η απόρριψη του δηµόσιου, του συλλογικού, προκειµένου να ασπαστούµε την ελευθερία των αγορών, δεν µας προσφέρει παρά µονάχα µια απατηλή και ρηχή απελευθέρωση: την απελευθέρωση από εκείνους ακριβώς τους θεσµούς που κρατούν τις κοινωνίες µας αλληλέγγυες και ενωµένες.

ΠΗΓΗ

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Περί δημοσίων υπαλλήλων

  1. οι κατάρες της ελλάδας είναι δυο οι πολιτικοί, και οι δημόσιοι υπάλληλοι. αυτοι χρεοκόπησαν την χώρα, που δεν δουλεύουν και πληρώνονται. έχω ακούσει κατ’ επανάληψη πολλά βρωμερά κοματόσκυλα και κοπρόσκυλα δημοσίους υπαλλήλους να λένε ότι έγλυψα κατουρημένες ποδιές να μπω στο δημόσιο εγώ και το παιδί μου, δηλαδή τι είναι? δούλοι και ανύπαρκτα ανθρωποειδή. εάν ήμουν πρωθυπουργός της χώρας θα τους είχα απολύσει όλους και μάλιστα χωρίς αποζημίωση.

  2. Νομίζω οτι στην Ελλάδα, το μένος εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι αδικαιολόγητο. Και δεν αναφέρομαι στους καθηγητές ή στους οδοκαθαριστές ή σε οποιονδήποτε δημόσιο υπάλληλο που κάνει κάποια εργασία χρήσιμη για την κοινωνία. Αναφέρομαι σε αυτά τα άθλια σαπρόφυτα, τους υπανθρώπους που βρίσκονται πίσω απο ένα γκισέ και γρυλλίζουν μόλις τους πλησιάσει ο πολίτης για να εξυπηρετηθεί. Είμαι σίγουρη οτι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν κάποια δυσάρεστη εμπειρία απο την επαφή τους με αυτό το απερίγραπτο είδος ανθρωποειδών. ‘Οσον αφορά στην τελευταία παράγραφο που κάνετε λόγο για το συλλογικό και δημόσιο που είναι αναγκαίο, φυσικά έτσι είναι. Όμως, το δημόσιο και συλλογικό δεν είναι ανάγκη να ταυτίζεται με το κρατικό γιατί το κράτος είναι εξουσιαστικός θεσμός και άρα αντιανθρώπινος. ‘Εχω τη γνώμη οτι δεν χρειαζόμαστε ούτε ελεύθερη αγορά ούτε κράτος, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο, σαν αυτό που προτείνει το Venus Project.

  3. Ακούγεται καλό, αλλά «η Κοιλάδα των Ρόδων» ακόμα καλύτερο, για όποιους διάβασαν το βιβλίο. Ναι, δεν είναι καλοί όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι όπως δεν είναι και όλοι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι καλοί. Σε κάθε τομέα υπάρχουν καλοί υπάλληλοι, αλλιώς δε θα λειτουργούσε καν ο τομέας, όπως υπάρχουν και οι κακοί. Γιατί ο λαός στρέφει την προσοχή του μόνο στους κακούς? Είναι κατευθυνόμενο ή ισχύει αυτό που λένε για τους Έλληνες: «Θεέ μου δε θέλω εγώ αγελάδα.. Θέλω να ψοφήσει η αγελάδα του γείτονα!!!». Μήπως μια αυτοκριτική θα βοηθούσε την κατάσταση? Η φοβόμαστε τόσο για το τί θ’ ανακαλύψουμε για τους εαυτούς μας που επαναπαυόμαστε στην εύκολη κριτική των τρίτων? Βλέπουμε «τ’ αγκάθι στο μάτι του γείτονα και όχι την κοτρώνα στο δικό μας»!
    Είμαι δημόσιος υπάλληλος, εκπαιδευτικός, εδώ και πολλά χρόνια. Βλέπω ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τα παιδιά και τη δουλειά τους, περισσότερο και ανθρώπους που είναι με το ρολόι στο χέρι για να φύγουν, λιγότερο. Κι όμως το ενδιαφέρον στρέφεται στους λίγους που έτυχε να κάνουν αυτό το επάγγελμα. Έχω ανττιμετωπίσει θυμό και πικρία λες και φταιω εγω που ο συνομιλητής μου δεν έγινε δημόσιος υπάλληλος! Διότι θυμάμαι πολύ καλά, στα μαθητικά μου χρόνια, οι περισσότεροι το θεωρούσαν υποτιμητικό να εργαστούν για το δημόσιο, «διότι δε θα κέρδιζαν αρκετά για να επιβιώσουν»… ή «σιγά μη γίνω δάσκαλος να χω ένα τσούρμο παιδιά στο κεφάλι μου»… και άλλα τέτοια!
    Απ’ όσο θυμάμαι δε σήκωσα κεφάλι απ’ το διάβασμα… διάβαζα ξενυχτώντας για να περάσω στις Πανελλήνιες, διάβαζα για να πάρω το πτυχίο μου, ξενυχτούσα για να βγάλω σημειώσεις για την κάθε ειδικότητα, για να ετοιμάσω διαγωνίσματα, διαφορετικά την κάθε φορά για να μην μπαίνουν στον πειρασμό να αντιγράφουν τα παιδιά, διάβαζα κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα που μάζευα τετράδια για να ελέγξω την πρόοδο του κάθε μαθητή, έκανα μαθηματικές πράξεις για να βγάλω βαθμολογία αναλογα με την καθημερινή επίδοση (ναι, κρατάμε ακόμη βαθμολογία αν και δεν δείχνουμε κατάλογο για να μη δημιουργήσουμε ψυχολογικά προβλήματα στο παιδί), ακόμα αλλάζω βιβλία για να είναι πιο προετοιμασμένα τα παιδιά για την αυριανή κοινωνία, φτιάχνω σχέδια μαθήματος, ετοιμάζω δραστηριότητες για το κάθε τμήμα χωριστά (γιατί η δυναμική κάθε τμήματος είναι διαφορετική κάθε φορά και αλλάζει ιδιαίτερα κάθε χρόνο), και πολλά ακόμη…. Και δεν είμαι μόνον εγώ έτσι, αλλά οι περισσότεροι του κλάδου μου! Γιατί φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να απολογηθώ για τη δουλειά μου εγώ και μερικές χιλιάδες ακόμη εκπ/κοί (γιατί δεν είμαστε και τόοοοοοσοι πολλοί), δώστε την απάντηση μόνοι σας.
    Γιατί τόσοι Έλληνες διέπρεψαν στο εξωτερικό αν οι εκπ/κοί δεν κάνουμε σωστά τη δουλειά μας (το γιατί αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν «Ελλάδα διώχνεις τα παιδιά σου» σκεφτείτε το μόνοι σας – βάλτε το να δουλέψει το ρημάδι!)?
    Ο κόσμος στρέφεται εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων διότι αυτοί (οι δημ. υπαλληλοι) επέλεξαν να ασκήσουν ένα όχι τόσο κερδοφόρο επάγγελμα, που όμως αποδείχτηκε πιο κερδοφόρο από άλλα πολλά υποσχόμενα, τα οποία με τη σειρά τους απαιτούσαν ιδιαίτερες δεξιότητες. Αποτυγχάνοντας οι περισσότεροι να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι είναι ικανοί, αποφάσισαν να μην αποδεχτούν την ευθύνη της ανικανότητάς τους, αλλά να στρέψουν τα βέλη της αποτυχίας τους σ’ αυτούς που έπρεπε να είναι εξαρχής αποτυχημένοι: στους δημόσιους υπαλλήλους.
    Ο κόσμος στρέφεται εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων διότι αυτοί (οι δημ. υπαλληλοι) συχνά είναι μορφωμένοι. Έχουν τη δύναμη της αντίληψης και της γνώσης, επηρεάζουν σημαντικό αριθμό ανθρώπινου δυναμικού (τουλάχιστον οι εκπαιδευτικοί). Ο καλύτερος τρόπος μείωσης της δύναμης αυτής είναι η απαξίωση, που εμφανίζεται είτε μέσω των καναλιών που διαβάλλουν το λειτούργημα, είτε μέσα από την οικογένεια που δρομολογεί το παιδί να δίνει έμφαση στον ιδιωτικό και όχι στον δημόσιο τομέα (στο φροντιστήριο και όχι στο δημόσιο σχολείο, στην ιδιωτική εταιρεία κι όχι στη δημόσια, στο ιδιωτικό νοσοκομείο κι όχι στο δημόσιο), είτε μέσα από αποφάσεις των υπουργείων της Κυβέρνησης μειώνοντας μισθούς και συντάξεις, επιβάλλοντας στον κάθε δημόσιο υπάλληλο να στρέφει την προσοχή του στο άγχος που του δημιουργήθηκε για το πως θα αποπληρώσει τα χρέη του, στις ασθένειες που συνοδεύουν το άγχος, στην προσπάθεια αντιμετώπισης του αγριεμένου κοινού που κι αυτό «ξεσπάει» στον άμοιρο υπάλληλο, μεθοδεύοντας την μιζέρια και την απόγνωση.
    » Οι δημ. υπάλληλοι αποτελούν εµπόδιο στις κυβερνητικές πολιτικές των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων της δηµόσιας περιουσίας». Μακάρι να με έπειθαν ότι οι αξιολογήσεις που ετοιμάζονται για τον δημόσιο κλάδο θα είναι αξιοκρατικές και αχρωμάτιστες πολιτικά.
    «1984» του Όργουελ, κανείς?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s