ΧΑΡΑΚΙΡΙ

Το θαύμα λένε κρατάει τρεις μέρες.

Το Ιαπωνικό κρατάει δεκαετίες. Και ξαφνικά αφού ταρακουνήθηκε από τον σεισμό, πνίγηκε στα κύματα του τσουνάμι, παραδόθηκε στον αργό θάνατο της ραδιενέργειας. Ακόμη και τα ιαπωνικά προϊόντα, πέρα από κάθε αμφισβήτηση ποιότητας, θα συνοδεύονται πια από καχυποψία. Ο φτωχός θα φοβάται να αγοράσει ΤΟΥΟΤΑ και ο πλούσιος να φάει σούσι. Πώς τα φέρνει η ζωή; Οι αγορές να δεις.
Το γιεν έπεσε, οι μετοχές ακόμη περισσότερο και οι πινακίδες LCD και νέον, σήμα κατατεθέν της Ιαπωνικής πρωτεύουσας, δεν έχουν ούτε ρεύμα για να ανάψουν. Το χειρότερο είναι πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, τα παιδιά της επόμενης γενιάς της Ιαπωνίας, να μοιάζουν πολύ με τα τερατόμορφα καρτούν που κυριαρχούν σήμερα στην ιαπωνική παιδική κουλτούρα.

Παρακολουθώ πώς παρουσιάζουν τα Μέσα Ενημέρωσης αυτή την οικουμενική καταστροφή. Χιλιάδες ανθρώπινες ιστορίες δίπλα στην ανησυχία για ένα μεγάλο μπαμ. Και εικόνες από έναν λαό αποσβολωμένο, τρομαγμένο, ανήμπορο. Τα σχόλια είναι γεμάτα απ’ αυτή την γραφική απολυτοποίηση που συνοδεύει πολλές φορές την άγνοια κατανόησης. Έχουν ακουστεί πολλά αυτές τις μέρες, για την υπερηφάνεια των Ιαπώνων, τους στωικούς Σαμουράι, τον περήφανο λαό κλπ.

Ναι, οι άνθρωποι της Άπω Ανατολής, διέπονται από μια άλλη φιλοσοφία. Στημένοι στην ουρά για ένα πιάτο ρύζι, μπορούν ταυτόχρονα να κάνουν γυμναστική για να περάσει η ώρα, ή οτιδήποτε άλλο τους πουν ότι είναι αναγκαίο. Θυμάμαι το 1997 στην Αλβανία, με την εξέγερση μετά το σκάνδαλο με τις παρατράπεζες, όταν εκκενώνονταν οι Πρεσβείες μέσω του λιμανιού του Δυρραχίου. Όλοι οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι έκαναν γιουρούσι για να μπουν στα πλοία της σωτηρίας και τα ελικόπτερα. Μόνο οι «ανατολίτες» κάθονταν με τη σειρά έχοντας μάλιστα έτοιμο το διαβατήριο στο χέρι, την ώρα του πανικού.

Αναμφίβολα μιλάμε για άλλη φιλοσοφία. Μερικές φορές φαντάζει στην δικιά μας κουλτούρα ψυχαναγκασμός. Αλλά ας αφήσουμε τα εξωτικά στοιχεία της ιαπωνικής μαζικής συμπεριφοράς. Το θέμα δεν είναι αυτό. Γιατί όποιος και να είσαι ως λαός είσαι ανήμπορος μπροστά στην μανία της φύσης ή πολύ περισσότερο την ραδιενέργεια. Και θα πληρώσεις το τίμημα γι αυτό που έκανες ή που δεν έκανες.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπου η Ιαπωνία είχε το θλιβερό προνόμιο να γίνει το πεδίο επίδειξης της πυρηνικής ισχύος, η Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, έζησε το οικονομικό θαύμα. Απαλλαγμένη από στρατιωτικές δαπάνες, με τις ΗΠΑ να εγγυώνται την ασφάλειά τους, ανέπτυξε μια οικονομία βασισμένη στις νέες τεχνολογίες και την βαριά βιομηχανία. Μπροστά στο κύμα, (που γνώριζε καλά πως μπορεί εύκολα να γίνει παλιρροϊκό) έχτισε τα μνημεία της οικονομίας της. Και βέβαια πυρηνικά εργοστάσια. Φτηνή ενέργεια για την βαριά βιομηχανία και το Ιαπωνικό θαύμα. Το θαύμα βέβαια είχε και άλλες πλευρές όχι και τόσο εξωτικές. Εντατικοποίηση, εργασία χωρίς δικαιώματα, ψυχαναγκασμό. Είναι γνωστές οι ιστορίες με τους Ιάπωνες που χτυπούν τα ομοιώματα των αφεντικών τους για να ξεθυμάνουν, ή που απεργούν φορώντας περιβραχιόνιο. Από τους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού αυτές οι συμπεριφορές εμφανίζονται ως πολιτισμός. Απ την μεριά μου πάντα αναρωτιόμουν, γιατί ακόμη και τα παιδικά καρτούν ή τα ιαπωνικά ριάλιτυ στην τηλεόραση, έχουν τόσο πολύ βία. Προφανώς είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας. Καταπιεσμένης ίσως, αν και καλοφωτισμένης από τις φωτεινές εντυπωσιακές διαφημιστικές πινακίδες της οικονομικής παλιγενεσίας.

Οι επιγραφές έσβησαν. Δεν υπάρχει ρεύμα. Η οικονομία θα πάει πίσω. Ίσως και η ανθρωπότητα. Η καταστροφή θα εμφανιστεί στην κοινή γνώμη, αορίστως ως αναπόφευκτη και μοιραία. Είναι πολύ απλό όμως. Αν δεν υπήρχαν πυρηνικά εργοστάσια σε μια σεισμογενή περιοχή δεν θα υπήρχε καταστροφή. Και δεν θα υπήρχαν, αν δεν υπήρχαν οι πολιτικές αποφάσεις για να κυριαρχήσει η Ιαπωνία στην περιοχή οικονομικά και όχι απλώς για να ζήσει.

Οι ιαπωνικοί εγκέφαλοι του εθνικισμού και των αγορών, που δεν κατάλαβαν τι σήμαινε η Χιροσίμα, ζουν σήμερα την Φουκουσίμα. Η Ιαπωνία διάλεξε τον χειρότερο τρόπο να κάνει Χαρακίρι.
Αναδημοσίευση από http://www.koutipandoras.gr/

Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “ΧΑΡΑΚΙΡΙ

  1. Ναι έτσι είναι! Και εγώ έπεσα στην «παγίδα» του θαυμασμού(?) για τον πολιτισμό των Ιαπώνων. Διάβαζα στην Κυριακάτικη Ε, ότι «οι Ιάπωνες θεωρούν πως η αλήθεια μπορεί να είναι αγένεια και ότι από μικροί εντρυφούν στο tatemae, σύντομες φράσεις που στην πραγματικότητα αποκρύβουν ευγενικά αυτό που θέλουν να εκφράσουν………..». Και τώρα δρέπουν ότι έσπειραν και όχι μόνον αυτοί βέβαια….. όλοι μας.

  2. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε απο το Τσουνάμι!Σε αυτή την ακτή σκάβουν και αποσπούν Υδρίτη Μεθανίου εδώ και 15 χρόνια.Όπως και στις ακτές της Νορβηγίας!!Το ξέραν ότι δημιουργείται ελαφρύ ύδωρ και κατ επέκταση «κύμα στο λιμάνι».Τίποτα δεν είναι τυχαίο.Ούτε και ότι το μεγαλύτερο απόθεμα υδρίτρη βρίσκεται Νότια της Κρήτης…

  3. Εδώ ο αρθρογράφος μιλάει πολύ απόλυτα και κατηγορηματικά, με υφέρπουσα χαιρεκακία και φθόνο μάλιστα, για πράγματατα οποία δεν έχει προφανώς την παραμικρή ιδέα, απαξιώνοντας τελικά τον πολιτισμό και την παράδοση της Ιαπωνίας, κρινοντάς την με κριτήρια του δικού μας πολιτισμού και αγνοώντας την ιστορία της.

    Ενώ τονίζει την εγκληματική αμέλεια που συνιστά η «πυρινηκοποίηση» της χώρας, και την απανθρωποπίηση της καθημερινότητάς της από την υιοθέτηση του καπιταλιστικού μοντέλου, αγνοώντας (εσκεμμένα 😉 πως το καπιταλιστικό κοινωνικό μοντέλλο (στην πιό απάνθρωπη μάλιστα εκδοχή του, την αγγλοσαξωνική – προτεσταντική) επιβληθηκε ια της βίας, τον 19ο αι., από τους δυτικούς στους Ιάπωνες, οι οποίοι αντιστάθηκαν μάλιστα σθεναρά όσο και απεγνωσμένα στην επιβολή του.

    Επιπλέον, διαβάστε π.χ. τον τρόπο με τον οποίο αναφέρεται στα Manga: «τερατόμορφα καρτούνς» έλεος! Mε τα οποία μάλιστα «θα μοιάζουν οι επόμενες γενιές Ιαπώνων»! Εκτός από βλακώδης ΚΑΙ διεστραμμένη σαν σκέψη η τελευταία!

    Διευκρινίζω πως δεν βιάζομαι να μιλήσω χωρίς να ξέρω για τι μιλάω (εγώ τουλάχιστον). Ο Ιαπωνικός πολιτισμός αποτελεί ένα από τα σημαντικώτερα θέματα στα οποία εστιάζει η δουλειά μου, η μελέτη μου και η έρευνά μου σαν εικαστικού καλλιτέχνη τα τελευταία 30 χρόνια περίπου.

    Για του λόγου το αληθές, ορίστε και ένα δείγμα των «τερατόμορφων» Ιαπωνικών cartoons και του «απάνθρωπου» πολιτισμού τους… http://www.youtube.com/watch?v=jCvT6yQ0zcM

    • Δεν νομίζω ότι το κείμενο ήταν εναντίον της Ιαπωνίας και του πολιτισμού της, του αρχαίου εννοώ, αλλά του σημερινού που είναι εστιασμένος, όπως και ο δικός μας, στην κατανάλωση. Και φαντάζομαι, επαναλαμβάνω φαντάζομαι ότι μαζί με τα τερατόμορφα καρτουν θα υπάρχει και κάποιο σαν το δικό σας. Δεν μπορούμε να γενικεύουμε, αλλά τα γεγονότα είναι γεγονότα. Οι Ιάπωνες απλώς πλήρωσαν το αντίτιμο για τον τρόπο με τον οποίο εκμεταλλευόμαστε, όλοι μας, αυτόν τον πλανήτη. Και εμείς θα ακολουθήσουμε βέβαια.

  4. Θα συμφωνίσω με τον χρήστη «Οδυσσεύς Γιακουμάκης «. Δίαβασα το κείμενο δύο διαφορετικές μέρες για να σιγουρέψω οτι θα σχηματίσω την ίδια εντύπωση. Σαφώς με τη χρήση πυρηνικών «πήγαιναν γυρεύοντας» αλλα ντροπή σου σαν ανθρώπινο όν που κάθεσε και σχολιάζεις τη κουλτούρα ενός λαού που αμφιβάλω αμα εχεις γνωρίσει έστω και στο ελάχιστο. Μπορεί όντως να είναι άνθρωποι «μηχανοποιημένοι» και της ρουτίνας, αλλα καταφέρνουν τεχνολογικά περισσότερα από ότι αυτη η χώρα. Παραμένουν σχετικά (αν όχι τελείως) ψύχραιμοι σε μια τετοια καταστροφή ενώ ο Ελληνάρας θα τα είχε φέρει όλα άνω κάτω χωρίς να σέβεται ούτε καν την ίδια του τη μάνα προκειμένου να σώσει το τομάρι του. Η υπεροψία που βγάζει το κείμενο σου με ανατριχίαζει, μην ξεχνας είμαστε όλοι φτιαγμένοι απο την ίδια οργανική βιομάζα.
    Επίσης δεν μιλάμε για άλλη φιλοσοφία, μιλάμε για άλλη νοοτροπία. Τα βίαια καρτούν που τόσο εύκολα κατακρίνεις δεν έχουν λιγότερη βία από κάθε άλλο «δυτικό» καρτούν. Η γνώμη και άποψή μου είναι πως όταν μια οποιαδήποτε χώρα βρίσκετε σε μια τέτοια κατασταση κινδύνου (που αφορά όλους μας, διότι όπως είπα είμαστε η ίδια οργανική βιομάζα και καλώς ή κακως μοιραζόμαστε την ίδια Γή, ουρανό, αέρα και ήλιο) πρέπει να κοιτάξουμε να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε.
    Υ.Γ. Ο όρος «οργανική Βιομάζα» δεν είναι, ουτε τον χρησιμοποιώ μειωνεκτικά, αλλα τον χρησιμοποιώ για έμφαση.
    Υ.Γ.2 Ποίο το πρόβλημα να «απεργούν» χρησιμοποιώντας περιβραχιόνια; Ίσα-ίσα το βρίσκω μία έξυπνη ιδέα. και άμα διαφωνεί κανείς να θυμηθεί πόσα λύσανε οι απεργίες του Νεο-Έλληνα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s