Γιατί τελικά, υπάρχουν μόνο δύο κατηγορίες ανθρώπων…


Όμορφοι ή άσχημοι;…
Έξυπνοι ή χαζοί;…
Μορφωμένοι ή αμόρφωτοι;…
Πετυχημένοι ή αποτυχημένοι;…
Υγιείς ή άρρωστοι;…
Ολυμπιακοί ή Παναθηναϊκοί;…
Έλληνες ή Βάρβαροι;…
Χριστιανοί ή Μουσουλμάνοι;…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Advertisements

ΝΕΑ Αληθινά Ψέματα,ένα καλωσόρισμα στούς υπομονετικούς αναγνώστες μας.


Φίλοι αναγνώστες καλώς σας βρήκαμε.Δύο μήνες ανενεργό,το ιστολόγιο ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ σήμερα σας παρουσιάζει το λόγο που έχουμε καθυστερήσει την καθημερινή μας ενημέρωση προς τους φίλους αναγνώστες.

Η υπομονή των αναγνωστών του ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ είναι ώρα να «εξαργυρωθεί¨» με κάτι πιο πρωτότυπο, φιλικό στον χρήστη-αναγνώστη,κάτι που με πολύ δουλειά ετοιμάσαμε και ελπίζουμε να σας αρέσει.Η νέα σελίδα μας alithinapsemata.gr είναι γεγονός και σας υποδέχεται με πολλά θέματα ,ενότητες και οπτικο-ακουστικό υλικό ,οργανωμένα φιλικά προς τον χρήστη και με πολλές νέες δυνατότητες.Aς δούμε μερικές απο αυτές:

1) Θέλοντας να είμαστε ενα ιστολόγιο-ηλ.περιοδικό ανοικτης πηγής πληροφορίας , στο νέο μας ιστοχώρο έχουμε προχωρήσει σε μια καινοτομία πρωτότυπη για τα γνωστά μας δεδομένα. Την συμμετοχή του αναγνώστη και σαν συντάκτη, εάν το επιθυμεί και έχει κάτι ενδιαφέρον να μας στείλει.

Αν  κάποιος απο εσάς επιθυμεί να μας στείλει ενα άρθρο για δημοσίευση , το ιστολόγιο είναι ανοικτό (με σεβασμο στους όρους χρήσης,που έχει να κάνει με την δεοντολογία απέναντι στο σύνολο των αναγνωστών και οχι με  λογοκρισία) και μπορείτε να συμμετέχετε στη διαμόρφωση της θεματολογίας του ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ στέλνοντάς μας το άρθρο σας ΕΔΩ

2) Ο σχεδιασμός του ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ επιτρέπει πλέον στον αναγνώστη να διαμορφώνει τις ενότητες ,ανάλογα με την θεματολογία που θέλει αυτός να διαβάζει.

Πατώντας στη νέα μας σελίδα ,πάνω απο κάθε μεγάλη κατηγορία υποκατηγοριών (ΕΛΛΑΔΑ,ΚΟΣΜΟΣ,ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ,ΠΡΟΣΩΠΑ,ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΖΩΗ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ) την επιλογή SETTINGS (Ρυθμίσεις) μπορεί να τσεκάρει η οχι την κατηγορία που θέλει να φαίνεται στην αρχική του σελίδα όταν μπαίνει να διαβάσει το ιστολόγιο.

3) Τα πολυμέσα που συνοδεύουν κάθε άρθρο, είναι σε μορφή φιλική στο χρήστη .

4) Η ομάδα του ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ προσπαθεί να μεγαλώσει και στο νέο μας επιχείρημα σας υποσχόμαστε περισσότερα δικά μας άρθρα  και απο επαγγελματίες συντάκτες Λεπτομέρειες ΕΔΩ

5) H νέα αρχική μας σελίδα , διαθέτει συνεχή ροή ειδήσεων απο τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης με γεγονότα που συμβαίνουν τώρα

6) Ο πολιτισμός δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και για αυτό η αρχική μας σελίδα ,εμφανίζει όλα τα πολιτιστικά δρώμενα του μήνα ,συναυλίες,εκθέσεις,θέατρο, σε τίτλους πάνω στους οποίους ενα απλό κλίκ σας εμφανίζει όλες τις λεπτομέρειες των πολιτιστικών δρώμενων.

7) Αποκλειστικά δική μας ενότητα για θέματα ιδιαίτερα ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ , με κατηγορίες, Αφύπνιση,Κινήματα,αντειδήσεις,προφητικά,άρθρα αναγνωστών μας.

8) Πλήθος ντοκυμαντερ με ελληνκους υπότιτλους και χωρίς που σας προτρέπουμε να δείτε…

Το παρόν ιστολόγιο,θα συνεχισει να λειτουργεί στο εφεξης με τις συνόψεις των νέων καθημερινών θεμάτων,για κάποιο χρονικό διάστημα,μέχρι να γινει η επανακατεύθυνση του εδώ συνδέσμου στον νέο ιστοχώρο μας

Απο την πλευρά μας,ευχαριστούμε πάρα πολύ όλους τους αναγνώστες που μας παρακολουθούν σε ημερήσια βάση εδώ και 18 μήνες,καθώς και την φιλόξενη πλατφόρμα της WORDPRESS.COM που μας έδωσε ένα εύχρηστο εργαλείο-βήμα λόγου για να επικοινωνούμε μαζί σας.

ΣΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ, ΟΠΟΥ ΣΑΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΑΜΕ ΣΤΟ ΕΠΑΚΡΟ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΑΣ 2 ΜΗΝΕΣ ΤΩΡΑ…ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΕΡΑΣ.

Μεγάλος ο κόσμος για να τον αλλάξεις?


Καληνύχτα, ο κόσμος είναι μεγάλος για να αλλάξει;

Τόσες ώρες τόσες μέρες και τόσα καρδοχτύπια, δίνοντας κάτι παραπάνω απότι πήρα νόμιζα ο κόσμος αλλάζει. Με σεβασμό σε ότι με πήγαινε πιο ψηλά έσφιγγα τα δόντια για να τραβήξω ότι γύρω μου πνίγεται. Αλλάζει ο κόσμος; Αναρωτιέσαι και συ τις στιγμές που παίρνεις μια ανάσα πριν πας πιο κάτω. Πιο κάτω θα έχει αλλάξει ο κόσμος; Σα να δίνεις την απάντηση μέσα από τις πράξεις σου, σου λέω και πάλι καληνύχτα. Όσο δε ξημερώνει όπως πρέπει το καληνύχτα το βρίσκω πιο ειλικρινές. Πολλοί πριν από μένα ονειρέυτηκαν τον πλανήτη αυτό να χαμογελάει περισσότερο, να πεινάει λιγότερο να ονειρεύεται καλύτερα. Έφυγαν. Τώρα πάλι εδώ κάποιοι άλλοι οραματιζόμαστε το καλύτερο. Αλλάζει ο κόσμος; Ο κόσμος είμαι εγώ, ο κόσμος αύριο θα ξημερώσει ακριβώς όπως θα με βάλω να κοιμηθώ απόψε.

Αυτός ο κόσμος θα αλλάξει ποτέ;

A society in need of rehab (Kοινωνία εθισμένη στην αφθονία)


Οταν η Μπέτι Φορντ, η οποία πέθανε την περασμένη εβδομάδα, αναφέρθηκε για πρώτη φορά δημοσίως, τη δεκαετία του ’80, στον εθισμό της στο αλκοόλ και στα χάπια, πρόσφερε ανακούφιση σε πολλούς. Αποκαλύπτοντας ότι ακόμα και η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ υποφέρει από εθισμό, αναμφίβολα έκανε ευκολότερες χιλιάδες παρόμοιες συζητήσεις για άνδρες και γυναίκες που αδυνατούσαν να ομολογήσουν και να αντιμετωπίσουν τις ίδιες τις εξαρτήσεις τους.
Ακόμη τείνουμε να πιστεύουμε ότι είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τους αλκοολικούς ή τους χρήστες ναρκωτικών, η Φορντ όμως υπογράμμισε το πρόβλημα των «λειτουργικών» εθισμένων, των τύπων που μπορούν να εξαπατούν τους άλλους και τον εαυτό τους ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. 
 «Το μακιγιάζ μου δεν ήταν πασαλειμμένο ούτε τα μαλλιά μου αχτένιστα», παρατήρησε. «Φερόμουν κόσμια και ποτέ δεν τελείωσα ολόκληρο μπουκάλι, επομένως πώς ήταν δυνατόν να είμαι αλκοολική;» Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην εξομολόγησή της και εμπνεύστηκε από τον αγώνα της. Και το Κέντρο Μπέτι Φορντ έχει βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους να απεξαρτηθούν.
Βέβαια, αυτό που κάποτε ήταν μια θαρραλέα αποκάλυψη φαίνεται σήμερα να έχει γίνει πράξη ρουτίνας. Πολλοί διάσημοι άνθρωποι έχουν περάσει την πόρτα του Κέντρου Μπέτι Φορντ. Υποδέχομαι την είδηση για άλλη μια διασημότητα που αντιμετωπίζει εθισμό με μουντή θλίψη, ευχόμενη να καταφέρει να απεξαρτηθεί και ελπίζοντας να μην ξανακυλήσει. Δεν εκπλήσσομαι όμως. Φαίνεται σάμπως όλοι πλέον να είναι εθισμένοι σε κάτι.
Δεν είναι μόνο το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Υποφέρουμε σήμερα από διάφορες νευρώσεις της αφθονίας – όχι ακριβώς εθισμούς, αλλά ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές με τις οποίες πολλοί από μας επιστρέφουμε σταθερά σε κάποια πηγή περίσπασης.
Επειδή γράφω για τα βιντεοπαιχνίδια, συχνά με ρωτάνε –κυρίως ανήσυχοι γονείς– αν πιστεύω στον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια. Δεν πιστεύω –ο εθισμός είναι πολύ ισχυρή λέξη και πρέπει να την κρατάμε για τις ουσίες που προκαλούν σωματικά συμπτώματα στέρησης–, σίγουρα όμως πιστεύω στη νοσηρή εμμονή στα βιντεοπαιχνίδια. Τα παιχνίδια είναι ένας τρόπος να απομακρύνεσαι από τον πραγματικό κόσμο για λίγο. Δεν είναι όμως το μόνο πράγμα που χρησιμοποιούμε μ’ αυτόν τον τρόπο.
Η εύκολη πρόσβαση στην πίστωση επέτρεψε σε χαμηλού εισοδήματος ανθρώπους να γίνουν «ψυχαναγκαστικοί» καταναλωτές. Η πλημμύρα εικόνων στο Ιντερνετ έδωσε την ευκαιρία για την «πορνο-εξάρτηση». Και το ίδιο το Ιντερνετ –πηγή απεριόριστης πληροφόρησης– μπορεί να γίνει αντικείμενο εμμονής.
Μια από τις δυσκολότερες προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου είναη αντιμετώπιση της αφθονίας. Και γίνεται ακόμα δυσκολότερη, επειδή αν παραδεχτείς το πρόβλημα, φαίνεσαι κακομαθημένος.
Συχνά σκέφτομαι πώς ζούσε η γιαγιά μου: ποτέ δεν είχε διαβατήριο, ποτέ δεν ταξίδεψε έξω από τη χώρα, ποτέ δεν είχε τηλεόραση, έραβε μόνη της τα ρούχα της και η μεγαλύτερη ευχαρίστησή της ήταν να διαβάζει βιβλία που δανειζόταν από την τοπική βιβλιοθήκη. Με κάνει να νιώθω κακομαθημένη ομολογώντας ότι ξοδεύω χρήματα σε πράγματα που ούτε έχω ανάγκη ούτε επιθυμώ ιδιαίτερα, μόνο και μόνο επειδή βαριέμαι, ότι δυσκολεύομαι να κλείσω το Ιντερνετ και να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου. Υπάρχει λύση γι’ αυτές τις «χαμηλού προφίλ» εμμονές; Το Κέντρο Μπέτι Φορντ δεν θεραπεύει την εμμονή με το Facebook ή τη συνήθεια να βλέπεις τηλεόραση αντί να αντιμετωπίζεις τα συναισθήματά σου.
Συμμετέχω στο Σχολείο της Ζωής, ένα κοινωνικό εγχείρημα στο Λονδίνο με στόχο τη χρησιμοποίηση της φιλοσοφίας ως βοήθειας στη σύγχρονη ζωή. Σε ένα μάθημα όπου διδάσκω ασχολούμαστε με την αντιμετώπιση δύσκολων συναισθημάτων. Το να εκφράζεις την οργή ή το άγχος σου μπορεί να αποβεί βλαβερό. Ομως, όπως έχει πει ο φιλόσοφος Τζούλιαν Μπαγκίνι: «Οταν προσπαθείς να ψυχράνεις θερμά συναισθήματα, καταλήγεις είτε να τα καταστείλεις είτε να τα χάσεις εντελώς. Κανένα από τα δύο δεν είναι επιθυμητό».
Τι να κάνουμε λοιπόν για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα μπελαλίδικα συναισθήματα; Οχι πάντως ν’ ασχοληθούμε με το Τwitter. Ούτε να αγοράσουμε κάτι που δεν χρειαζόμαστε. Ούτε να ανοίξουμε την TV. Απλώς να τα νιώσουμε.

Tης Naomi Alderman / The Guardian

Το είδαμε ΕΔΩ

ΤΟ «ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ»


Το «Επιχείρημα του Κινέζικου Δωματίου», ένα φιλοσοφικό ερώτημα-πείραμα που σχεδιάστηκε για να αποδείξει ότι οι μηχανές δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν συνείδηση, αλλά άνετα μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει στους συλλογισμούς του σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη. Το «πείραμα» αυτό καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που είναι απόλυτα σχετικό με τα προηγούμενα.

Το «Επιχείρημα του Κινέζικου Δωματίου» διατυπώθηκε από τον φυσικό Τζον Ρ. Σιρλ το 1980, για να αποδείξει ότι οι υπολογιστές δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν συνείδηση, όσο «έξυπνοι» κι αν καταφέρουν να γίνουν.
Το πείραμα ζητά να φανταστούμε ότι είμαστε κλεισμένοι μέσα σε ένα σφραγισμένο δωμάτιο, στο οποίο δεν υπάρχουν πόρτες και παράθυρα. Το μόνο πράγμα που διαθέτει αυτό το δωμάτιο, είναι δυο λεπτές σχισμές, από τις οποίες δεν μπορεί να περάσει ούτε φως ούτε ήχος, παρά μόνο ένα λεπτό κομμάτι χαρτί. Μέσα στο δωμάτιο, εκτός από εμάς, υπάρχει και ένα βιβλίο, στις σελίδες του οποίου υπάρχουν πολύπλοκοι κανόνες αντιστοιχίας συμβόλων (και οι κανόνες αυτοί, αν θέλουμε, είναι δυνατόν να αλλάζουν από κάποια εξωτερική θέληση, αλλά αυτό δεν επηρεάζει καθόλου τα συμπεράσματα του πειράματος).


Από τη μια, λοιπόν, σχισμή του δωματίου, μπαίνουν χαρτιά, στα οποία επάνω υπάρχουν ζωγραφισμένα άγνωστα και ακατανόητα σύμβολα. Εσύ, που βρίσκεσαι μέσα στο δωμάτιο, κοιτάς τα σύμβολα στο χαρτί, ανοίγεις το βιβλίο και ακολουθείς τους κανόνες του, για να βρεις ποια είναι η σωστή αντιστοιχία. Σε ένα κενό χαρτί ζωγραφίζεις την αντιστοιχία που βρήκες και το τοποθετείς στη δεύτερη σχισμή, που το ρουφάει και το βγάζει έξω.
Ο Σιρλ μας αποκαλύπτει ότι τα σύμβολα στο αρχικό χαρτί είναι ερωτήσεις στα κινέζικα, ή μια οποιαδήποτε άλλη γλώσσα που σύμφωνα με το πείραμα δεν γνωρίζουμε εμείς, ο έγκλειστος δηλαδή του δωματίου. Οι κανόνες είναι έτσι φτιαγμένοι, που η απάντηση (το εξερχόμενο χαρτί με την αντιστοιχία των συμβόλων) είναι πάντοτε μια λογική απάντηση, στα κινέζικα κι αυτή. Σύμφωνα με τον Σιρλ, ο έγκλειστος μέσα στο δωμάτιο δεν πρόκειται να μάθει ποτέ κινέζικα, ούτε να καταλάβει τι γράφουν τα χαρτιά – αλλά και οι «απέξω» δεν θα μάθουν ποτέ αν μέσα στο δωμάτιο υπάρχει μια συνειδητή οντότητα ή ένας αυτόματος μηχανισμός.

Ο σκοπός για τον οποίο ο Σιρλ διατύπωσε αυτό το «νοητικό πείραμα» ήταν να υποστηρίξει ότι δεν θα κατασκευαστεί ποτέ μια συνειδητή τεχνητή νοημοσύνη ή ότι ακόμη και αν κατασκευαστεί, εμείς, οι έξω από το κουτί, δεν θα έχουμε ποτέ τη δυνατότητα να το διαπιστώσουμε.
Διάφοροι διανοητές έχουν αγκαλιάσει το επιχείρημα αυτό σαν ένα από τα δυνατότερα στην ιστορία της σκέψης.


Δεν είναι δύσκολο να βγάλουμε κι εμείς ένα μικρό συμπέρασμα από το «επιχείρημα», σχετικά με τους ίδιους μας τους εαυτούς:

Το γεγονός ότι «εργαζόμαστε» σύμφωνα με τους δεδομένους κανόνες (ή σκεφτόμαστε, αντιδρούμε, απαντούμε, κτλ., διαλέξτε όποιο ρήμα θέλετε), δεν είναι σε καμιά περίπτωση ενδεικτικό ότι διαθέτουμε συνείδηση, ότι καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Άνετα μπορεί να είμαστε «ανύπαρκτοι», «άψυχοι», «ανούσιοι», και ας το κοινωνικό σύνολο να μας θεωρεί αξιότιμα μέλη του, φτάνει να ακολουθούμε τον προγραμματισμό μας…

Όμως, ένα ερώτημα παραμένει: Μια πραγματική νοημοσύνη, τι θα έκανε τελικά αν βρισκόταν μέσα στο «κινέζικο κουτί»;  Αν ο ένοικος του κουτιού έχει πραγματική νοημοσύνη, θα ακολουθούσε κι αυτός το πρόγραμμα αιώνια;


Νομίζω ότι εδώ υπάρχει μια σημαντική απάντηση που μας αποκαλύπτει κάτι για την ίδια μας τη φύση:

Είναι σίγουρο ότι μια συνειδητή ύπαρξη, αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να αναρωτιέται τι συμβαίνει. Γιατί πρέπει να κάνει αυτή την ηλίθια και ανόητη εργασία; Ποιος βάζει τα χαρτιά στη σχισμή και ποιος λαμβάνει τις απαντήσεις; Και τα ερωτήματα θα φουντώνουν, θα μετατρέπονται ολοένα σε μια μεγάλη υπαρξιακή αγωνία. Κάποια στιγμή ο συνειδητός ένοικος δεν θα μπορέσει να ανεχτεί άλλο την άγνοια, θα αρχίσει να μουτζουρώνει τα χαρτιά, θα τα σχίζει, δεν θα απαντάει, μέχρι που στο τέλος η αγωνία του θα γίνει τόσο μεγάλη, που θα προσπαθήσει να σπάσει τους τοίχους του «κινέζικου δωματίου» και, ίσως, τελικά, τα καταφέρει!Μόνο τότε θα μπορέσει να αποδείξει ότι είναι κάτι πέρα από ένα απλό μηχανικό σύστημα…
Άρα, το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της συνείδησης, αν δεχτούμε ότι αυτό θα έκανε κάθε πραγματικά συνειδητό πλάσμα, είναι το ξεπέρασμα των ορίων.


Πιστεύω ότι το δυνατότερο «σύστημα ασφαλείας» που μας κρατά δέσμιους σε κάθε είδους φυλακή εντοπίζουμε γύρω μας, είναι ότι δρούμε σχεδόν πάντα με τον αναμενόμενο τρόπο, αντιδρούμε με συγκεκριμένο «πρόγραμμα», είμαστε με λίγα λόγια «τυποποιημένοι». Και «τυποποίηση» σημαίνει έλλειψη εξέλιξης, έλλειψη πειραματισμού και, τελικά, έλλειψη συνείδησης. Χωρίς την επανάσταση απέναντι στην ίδια μας την ουσία, δεν θα βγούμε ποτέ από το «κινέζικο κουτί» μας, δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι να ζήσουμε, παρά μόνο θα ζωγραφίζουμε ακατανόητα σύμβολα σε ανόητα χαρτιά, ακολουθώντας κανόνες που δεν έχουν κανένα πραγματικό νόημα…


Πηγή

Μήπως σας θυμίζει κάτι απο την καθημερινότητα μας ;Mήπως όλοι ζούμε σε ενα τεράστιο Κινέζικο δωμάτιο ,οπου καποιος έχει ορίσει τους κανόνες και 
τους ακολουθούμε,χωρις ποτε να αναρωτιόμαστε γιατι πρεπει να γίνονται όλα με τον ίδιο τυποποιημένο τρόπο ;
Ο ανθρωπος είναι μια ξεχωριστή,μοναδική και ελέυθερη προσωπικότητα που έχει μπει  σ’ενα καλούπι και λειτουργούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Παρατηρείστε γύρω σας, ντύνεστε όπως όλοι,σκέφτεστε όπως όλοι,αντιδράτε όπως όλοι,σαν ρομποτάκια,ακολουθώντας καθημερινά,το ίδιο πρόγραμμα :
Δουλειά,σπίτι,διασκέδαση,υπολογιστής,τηλεόραση και καθόλου χρόνος για σκέψη,αντίληψη της πραγματικότητας και αυτογνωσία.


Μήπως αυτό θέλουνε; Να μην σκεφτόμαστε;
Ή μάλλον να σκεφτόμαστε με τον τρόπο που θέλουν αυτοί.
Τώρα θα μου πείτε ποιοι είναι αυτοί;
Προφανώς οι ίδιοι που βάζουν τα χαρτιά με τα σύμβολα στο δωμάτιο.
Και ποιος ειναι ο τρόπος που θέλουν να σκεφτόμαστε;
 Θυμάστε το βιβλίο με τους κανόνες  αντιστοιχίας των συμβόλων;
Υπάρχουν όλα εκεί μέσα.

http://www.filoumenos.com

To ΕΙΔΑΜΕ ΕΔΩ

Η ανεργία, το “στίγμα” της, οι (μη χρήσιμες) συμβουλές των ψυχολόγων και οι σχετικοί προβληματισμοί μιας άνεργης


Όταν χάσεις τη δουλειά σου έχεις να αντιμετωπίσεις δύο πράγματα. Καταρχήν τον εαυτό σου και στη συνέχεια τον περίγυρό σου. Σίγουρα, στην αρχή, θα νοιώσεις θύμα και θα βρεθείς σε κατάσταση σοκ. Ενώ σιγά σιγά θα αρχίσεις να ντρέπεσαι γι’ αυτό και να κατηγορείς τον εαυτό σου για τη θέση στην οποία βρίσκεσαι.
Όσο για την αντίληψη των άλλων, που θεωρούν κοινωνικό στίγμα την ανεργία είναι βέβαιο ότι θα σε επηρεάσει.
Αν και δεν θα έπρεπε γιατί συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είτε δεν έχουν βρεθεί ποτέ σε αντίστοιχη θέση -να χάσουν τη δουλειά τους-, είτε δεν μπορούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει σήμερα στην αγορά εργασίας. Όλα αυτά μπορείς να τα πολεμήσεις και να σταθείς πάλι στα πόδια. Εξάλλου δεν είσαι ο πρώτος που χάνει τη δουλειά του. Δεν λέω ότι είναι εύκολο, όμως πίστεψέ με δεν είναι ακατόρθωτο.

Για να ξεπεράσεις τη δική σου αρνητική στάση θα πρέπει:

Να κατανοήσεις τα γεγονότα

Η απώλεια εργασίας δεν είναι τίποτα το ασυνήθιστο κατά τη διάρκεια της επαγγελματική σου καριέρας, πόσο μάλλον στις μέρες μας που βιώνουμε μία βαθιά οικονομική κρίση. Πρέπει να το περιμένεις. Ο κίνδυνος της απόλυσης ελλοχεύει πάντα, ανεξάρτητα από το επίπεδο της ιεραρχίας, την εκπαίδευση ή τις δεξιότητες, που διαθέτει κάποιος. Ακόμα και η καλή απόδοση σε ορισμένες περιπτώσεις δεν έχει σημασία. Αν συμβεί μια συγχώνευση ή η εταιρία κάνει περικοπές και καταργήσει το τμήμα σου κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο. Είναι μία κακιά στιγμή και δεν θα πρέπει να κατηγορήσεις τον εαυτό σου γι΄ αυτό, αλλά να κοιτάξεις μπροστά και να προχωρήσεις.

Να μην βλέπεις τον εαυτό σου ως άνεργο

Αν αρχίζεις να αποκαλείς τον εαυτό σου «άνεργο», είναι βέβαιο ότι θα σε επηρεάσει αρνητικά. Θεώρησε ότι είσαι σε ένα μεταβατικό στάδιο και αναζητάς κάτι άλλο που να σου ταιριάζει καλύτερα. Δεν ξέρεις τι καλό σου επιφυλάσσει το μέλλον, αν ακολουθήσεις έναν άλλον επαγγελματικό δρόμο.

Να χρησιμοποιήσεις το χρόνο σου στρατηγικά

Προσπάθησε να αξιοποιήσεις το χρόνο σου δημιουργικά. Το να παρακολουθείς μόνο τις νέες θέσεις εργασίας δεν είναι αρκετό. Ίσως αν ξεκινήσεις ένα σεμινάριο για να αποκτήσεις μία νέα πιστοποίηση στον τομέα σου να σε κάνει πιο ανταγωνιστικό στην αγορά. Επίσης, είναι η ιδανική περίοδος για να ξεκινήσεις μία ξένη γλώσσα, κάτι που δεν μπορούσες να το κάνεις τα προηγούμενα χρόνια λόγω της δουλειάς. Δεν πρέπει να ξεχνάς ότι αποκτώντας νέες δεξιότητες θα τονωθεί όχι μόνο το βιογραφικό σου, αλλά και η αυτοπεποίθηση σου.

Για να ξεπεράσεις την αρνητική στάση των άλλων θα πρέπει: 

Να αγνοήσεις τις γνώμες των άλλων

«Ποιος νοιάζεται τι σκέφτονται οι άλλοι;» αυτή θα πρέπει να είναι η απάντησή σου στα κουτσομπολιά του περίγυρου για την κατάστασή σου. Γιατί εδώ που τα λέμε, είτε είσαι άνεργος είτε όχι, αυτοί που θέλουν θα βρουν κάτι αρνητικό να σχολιάσουν θα το κάνουν. Εσύ το καλύτερο που έχεις να κάνεις για να προστατέψεις τον εαυτό σου είναι να τους περιφρονήσεις. Εξάλλου, δεν μπορούμε να ικανοποιούμε τους πάντες σ’ αυτή τη ζωή. Προτεραιότητα έχει ο εαυτός μας!

Να μην δίνεις τροφή για σχόλια

Μην κάνεις αντιληπτό το στίγμα της ανεργίας που σε επιβαρύνει στους άλλους. Δείξε ότι συνεχίζεις τη ζωή σου κανονικά. Επένδυσε σε νέες δεξιότητες, ασχολήσου με κάποιο χόμπι σου ή πήγαινε διακοπές αν έχεις την οικονομική δυνατότητα. Βλέποντας οι άλλοι μία τέτοια θετική στάση από την πλευρά σου, θα σταματήσουν να σε σχολιάζουν αρνητικά και να σε επηρεάζουν.

kouinet.gr

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΕΡΓΗ, 40 κάτι χρονών , ΜΗΤΕΡΑ 3 ΠΑΙΔΙΩΝ

>>>>>>

—————————————————————————————————————————————————

 

 

 Το έχει η μέρα σήμερα,τα νεύρα μου δεν είναι και στα καλύτερά τους, καιρό τώρα θα μου πεις, αλλά ξεφυτρώνουν και κάτι δημοσιεύματα δεξιά και αριστερά στο  διαδίκτυο που καταφέρνουν και μου τα κάνουν κορδέλες . Όλη μέρα σήμερα πέφτω  πάνω  σε δημοσιεύματα  που αναφέρονται  σε μια μικρή τοσοδούλα λέξη, ΑΝΕΡΓΙΑ.
Άρθρα  για ποσοστά, την αύξηση , τις συνέπειες  που  έχει στον κοινωνικό ιστό ,στην κοινωνία , στην οικονομία , μπλα, μπλα, μπλα ,μπλα. Όλα καλά, τα έχω ξαναδιαβάσει , τα  έχω   ξανακούσει, και  όσο και να  με  ενοχλεί  να  με αντιμετωπίζουν σαν  ένα ακόμη ποσοστό , μιας και αν δεν σας το έχω ξαναπεί η ανεργία είναι ο εφιάλτης που ζω ένα χρόνο κοντά , αυτό που δεν αντέχω με τίποτα είναι να   πέφτω πάνω σε άρθρα ψευτοψυχολογικού περιεχομένου που αφορούν το ίδιο θέμα.
Ε, κάτι  τέτοια που  γράφονται  χωρίς κάποιον εμφανή λόγο παρά μόνο για το να  γεμίσουν   κάποια μπλόγκ είναι  το λιγότερο εμετικά , γιατί ειλικρινά το χειρότερο είναι πως είναι επικίνδυνα……………..
Κυκλοφόρησε λοιπόν στο διαδίκτυο  το άρθρο με τίτλο   ”Πώς να ξεπεράσεις το ”στίγμα” της ανεργίας”
Το διάβασα πριν ώρες αλλά ακόμη δεν μπορώ να το ξεχάσω.
Ένα τέτοιο άρθρο σου μένει αξέχαστο!
Και αλήθεια πως να μην μου μείνουν αξέχαστες όλες αυτές οι ” υπέροχες” λύσεις που δίνει στο πως ……
1. ” Να μην βλέπεις τον εαυτό σου ως άνεργο. Θεώρησε ότι είσαι σε ένα μεταβατικό στάδιο  και αναζητάς κάτι που σου ταιριάζει καλύτερα.”…….
ΚΡΙΣΗ ΠΡΩΤΗ, νόμιζα πως έφταιγε ο καύσωνας, το  είχα διαβάσει αυτό ?
Ωραία , είχα πια την απάντηση να δώσω στα παιδιά μου γιατί φύγαμε από
το σπίτι μας, γιατί μένουμε φιλοξενούμενοι σε ξένο σπίτι, ήταν τόσο απλό.
-Παιδάκια μου είμαστε σε μεταβατικό στάδιο και ψάχνουμε το καλύτερο
για  μας . Όχι , πως σας πέρασε από το μυαλό, η μαμά δεν είναι άνεργη,
κάνει αλλαγή καριέρας.
2. ”Να χρησιμοποιείς τον χρόνο σου στρατηγικά”
ΚΡΙΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ, ο παραλογισμός συνεχιζόταν .Πρέπει να εκμεταλλευτώ τον ελεύθερο χρόνο να κάνω καινούρια πράγματα που όταν είχα δουλειά και λεφτά δεν έκανα, να μάθω μια νέα γλώσσα, Ισπανικά ωραία πάντα ήθελα να μάθω Ισπανικά , το ότι δεν έχω ένα ευρώ στην τσέπη ούτε για το λεωφορείο για να ψάξω για δουλειά δεν πιστεύω να είναι θέμα? Θα βρω να μου κάνουν τσάμπα και κατ οίκον, ε βέβαια αυτά γίνονται κάθε μέρα .
-Λοιπόν παιδάκια μου , δεν πειράζει που φέτος η μανούλα σας έκοψε από τα Αγγλικά σας, το γυμναστήριο, μην στεναχωριέστε βρε μόλις μεγαλώσετε και γίνεται άνεργοι θα μάθετε όσες ξένες γλώσσες θέλετε. Τώρα θα μάθει η μαμά Ισπανικά να ” πλουτήσει” το βιογραφικό της……..
Να ρωτήσω κάτι τον συγγραφέα του άρθρου ? Όταν βάλω σαν προσόν την τρίτη ξένη γλώσσα μπορώ να αφαιρέσω την ηλικία μου(γκουχ σαράντα γκουχ) και ότι έχω τρία παιδιά? Γιατί κάπου είχα την αυταπάτη πως αυτά τα δύο στοιχεία κάπου κολλούσαν τους  μελλοντικούς εργοδότες μου.
Εκεί που είχα μείνει μισολιπόθυμη , με το στόμα ανοιχτό και το μυαλό κουρκούτι ήρθε το τελικό χτύπημα .
3. ”Να μην δίνεις τροφή για σχόλια.”
ΚΡΙΣΗ ΤΡΙΤΗ. Αυτό ήταν αριστερό κροσέ, με άφησε αναίσθητη.
Δεν πρέπει να αφήνω την ανεργία μου να φαίνεται, να αποκτήσω επιτέλους ένα χόμπι, αμάν πια τόση μιζέρια, να πάω διακοπές.
ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ?? ΠΩΣ???
– Λοιπόν παιδάκια μου η μανούλα φεύγει, μην στεναχωριέστε που θα μείνετε μέσα στην κάψα του καλοκαιριού κλεισμένα μέσα στο σπίτι, που από μέρα σε μέρα μπορεί να κοπεί το ρεύμα , η γιαγιά θα σας φέρνει ένα πιάτο φαΐ όσο ακόμη παίρνει την σύνταξη, αλλά η μαμά θα πάει διακοπές γιατί πρέπει να δείξει σε όλους πως η ανεργία είναι βασικά καλοπέραση και πως αυτή δεν είναι χαζή να περνάει τον καιρό της δουλεύοντας όλη μέρα. Μα ναι , πως δεν είχα καταλάβει πόσο τυχερή είμαι !
Λοιπόν έχω μία ερώτηση ,
ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΡΓΙΑ?
Πέρα από στατιστικές και νούμερα , πέρα από  δημοσιεύματα τέτοιου τύπου αν κάποιος ξέρει τι είναι ανεργία είναι ένας άνεργος και όλοι όσοι εξαρτιούνται από αυτόν.
Ανεργία σημαίνει να γυρνάς με ένα βιογραφικό στο χέρι , να έχεις κάνει το βιογραφικό σου  φέιγ βολάν , να φοράς ένα χαμόγελο στα χείλια και να τρέχεις για μια δουλειά που δεν έρχεται ποτέ γιατί είσαι πολύ μεγάλος , πολύ μικρός , με παραπάνω προσόντα ,με λιγότερα προσόντα, έφτασες την λάθος στιγμή , πρέπει να είσαι λίγο πιο ψηλός , λίγο πιο κοντός , λίγο πιο καλοβαλμένος , λιγότερο καλοβαλμένος,πάντα υπάρχει αυτό το λίγο που είσαι παραπάνω ή παρακάτω.
Ανεργία σημαίνει να γυρνάς κάθε μέρα στο σπίτι και τρία ζευγάρια μάτια να σε κοιτούν περιμένοντας από εσένα την λήξη του κινδύνου την επαναφορά στην κανονική τους ζωή.
Ανεργία είναι σε λίγο να μην έχεις σπίτι, να σε φιλοξενούν συγγενείς , να είσαι σαράντα να έχεις δουλέψει και απλά πια δεν είσαι κατάλληλος για τίποτα.
Ανεργία είναι ……….
Δεν μπορώ άλλο ρε παιδιά , κάτι τέτοια άρθρα δεν βοηθάνε κανέναν .
Αν θέλετε να γεμίσετε τις σελίδες σας τόσα θέματα υπάρχουν μην παίζεται με τους άνεργους .
Δεν είμαστε τα κακόμοιρα παιδάκια που κλαίγονται ενώ  θα έπρεπε να κάνουν διακοπές, ήμαρτον.Δεν κλαιγόμαστε, διεκδικούμε θέσεις εργασίας, διεκδικούμε την ζωή μας , διεκδικούμε την αξιοπρέπειά μας και κάτι τέτοια άρθρα μας την στερούν.Ελπίζω αυτός-ή που έγραψε αυτό το άρθρο να το σβήσει από την μνήμη του, να μην χρειαστεί να πέσει πάνω του αν κάποια στιγμή μείνει εκείνος άνεργος μιας και όπως είπε, στην σημερινή εποχή η ανεργία απειλεί όλους , αλλά δυστυχώς μόνο όσοι την ζούνε καταλαβαίνουν τι θα πει.

 

Πηγή: ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ  (Φωτεινή Παπαθανασίου  ftnp730.blogspot.com )

Συγχωνεύσεις οικογενειών


Οι συγχωνεύσεις των σχολείων είναι ένα σοβαρό θέμα που συντελείται στη δημόσια σφαίρα. Αθόρυβα όμως και ιδιωτικά έχει αρχίσει η συγχώνευση των νοικοκυριών, η συγκατοίκηση συγγενικών οικογενειών, που μέχρι χθες ήταν διασκορπισμένες.
Ανύπαντροι νέοι, άνεργοι ή πληττόμενοι εργαζόμενοι, ζευγάρια με παιδί, διαζευγμένες νέες μητέρες επιστρέφουν στο πατρικό τους. Δεν είναι οι άσωτοι υιοί που για χάρη τους θα σφαχτεί ο μόσχος ο σιτευτός, αλλά οι χθεσινοί νοικοκύρηδες που έγιναν σώγαμπροι ή τα οικονομικά ανεξάρτητα (μέχρι χθες) τέκνα που έγιναν προστατευόμενα μέλη. Αντίο στο «μακριά και αγαπημένοι».

Την εποχή της εσωτερικής μετανάστευσης ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο η μακρόχρονη φιλοξενία συγγενών από την επαρχία, που έρχονταν στην Αθήνα για να βρουν δουλειά ή να σπουδάσουν. Το ράντζο, η στρωματσάδα, οι βαλίτσες που έπαιζαν το ρόλο συρταριού ή ντουλάπας ήταν στην ημερήσια διάταξη, ενώ η συγκατοίκηση δεν ήταν πάντα αρμονική. Αναπόφευκτες ήταν οι τριβές, οι γκρίνιες, αλλά και η αλληλεγγύη, τα γέλια και οι χαρές.

Η μεγάλη διαφορά του χθες από το σήμερα δεν βρίσκεται στο επίπεδο των ανέσεων, αλλά στις προσδοκίες. Τότε οι νεοφερμένοι ένοικοι αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή, όμως σήμερα κουβαλούν το στίγμα της προσωπικής αποτυχίας. Ανοιξαν τα φτερά τους, πέταξαν για λίγο και τώρα γυρίζουν στην παλιά φωλιά ηττημένοι και στριμωγμένοι. Και το πάνω χέρι στη νέα διευρυμένη οικογένεια δεν το έχει ο πιο ηλικιωμένος και σεβάσμιος, αλλά ο ιδιοκτήτης της κατοικίας ή αυτός που φέρνει έναν μισθό ή μια σύνταξη στο σπίτι. Αυτός κρατάει το τηλεκοντρόλ, αυτός αποφασίζει.

Πολλοί θυμούνται με νοσταλγία την εποχή του «εφτά νομά σ’ ένα δωμά», θυμούνται την ακατάβλητη ορμή, την αισιοδοξία της νιότης. «Οσο δύσκολα και αν ζούσαμε, ξέραμε ότι κάθε μέρα που περνούσε είχαμε κάνει ένα μικρό, μικρούτσικο βήμα προς την πρόοδο», μας έλεγε πρόσφατα μια κυρία που έχει ζήσει από πρώτο χέρι το έπος της εσωτερικής μετανάστευσης. Η φτώχεια της πόλης δεν συγκρινόταν με τις κακουχίες και το αδιέξοδο του χωριού. «Υπήρχαν δουλειές, υπήρχε ανάπτυξη, υπήρχε ελπίδα». Υπήρχε και το Σαββατόβραδο, που κάποτε οι άνθρωποι δεν το περνούσαν βλέποντας μουσικοχορευτικά σόου στην τηλεόραση, αλλά το τραγουδούσαν με τη δική τους φωνή.

Η συγχώνευση των οικογενειών μόλις έχει αρχίσει. Ισως η ανεργία, οι εξώσεις, η απώλεια προσημειωμένων κατοικιών να την επιταχύνουν. Ομως, σε αντίθεση με το ’50 και το ’60, η συγκατοίκηση δεν είναι το εφαλτήριο για την πρόοδο, αλλά η ανώμαλη προσγείωση, το ορατό σημάδι της ήττας.

Ο διαχωρισμός, στην αγροτική κατοικία, του χώρου ύπνου της οικογένειας από τον στάβλο, όπως και ο διαχωρισμός του χώρου ύπνου παιδιών και γονιών, ήταν τομές στην ιστορία του πολιτισμού. Η σημερινή αναγκαστική διεύρυνση της οικογένειας είναι μια οπισθοδρόμηση που δεν εξυψώνει, αλλά τραυματίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς εδώ και δεκαετίες αποθεώνεται το δικαίωμα στην «ιδιωτικότητα». Εχω δικαίωμα να τρώω όποτε πεινάσω, να ακούω τη μουσική που μου αρέσει, να βλέπω τις εκπομπές και τις ταινίες που διαλέγω, να μιλώ στους φίλους μου με το δικό μου τηλέφωνο, να μην ξυπνώ με το κοινό εγερτήριο. Εχω δικαίωμα στον χώρο μου. Πώς θα συγχωνευθούν συνήθειες ριζωμένες, νοοτροπίες, ηλικίες και τρόποι ζωής διαφορετικοί;

Τις οικογενειακές συγχωνεύσεις δεν τις υπαγορεύει το «μαζί θα προχωρήσουμε, μαζί θα αγωνιστούμε και θα προκόψουμε», αλλά το «μαζί θα επιβιώσουμε». Ωστόσο, για να έχει η συγχωνευμένη ζωή νόημα και προοπτική, δεν αρκούν τα κοινά γονίδια. Χρειάζεται και μια κοινή ελπίδα, που όμως δεν έχει ακόμη βρεθεί.

Tης Mαριαννας Tζιαντζη από την Καθημερινή

Το είδαμε ΕΔΩ

Ενα Τρομακτικό μέλλον


Ο Massimo Fini μας μιλά στο άρθρο που ακολουθεί για ένα μέλλον που προκαλεί φόβο. Ένα μέλλον που έχει ήδη υποθηκευτεί.
[…]Για οχτώ αιώνες ακολουθήσαμε αυτό το οργιαστικό μέλλον με όλο και πιο έντονα παροξυσμικές επιταχύνσεις που περάσανε από την Βιομηχανική Επανάσταση και την σημερινή παγκοσμιοποίηση, η οποία και ενέπλεξε, με αγάπη ή εξαναγκασμό, και πολιτισμούς που δεν ήθελαν να ξέρουν. Και τώρα αυτό το μέλλον έφτασε επιτέλους. Είναι εδώ. Και παρουσιάζεται με μορφή που προκαλεί φόβο. Ένα μοντέλο που έχει ποντάρει τα πάντα στην οικονομία καθιστώντας περιθωριακά όλα τα υπόλοιπα περίπλοκα στοιχεία του ανθρώπινου όντος, και προκαλώντας στρες, αγωνία, νεύρωση, κατάθλιψη, ανομία και εξάρτηση από κάθε είδος ναρκωτικού για να έχουμε την δύναμη να βαδίζουμε μπροστά, αποτυγχάνει ακόμη και κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Οι κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Και αντί να συλλογιστούμε γιατί συμβαίνει αυτό, τις αντιμετωπίζουμε με τον συνήθη τρόπο: εκχύοντας στο σύστημα ανύπαρκτο χρήμα, δηλ. μια υποθήκη σε ένα πιο μακρινό μέλλον, τόσο μακρινό που να αποτελεί μονάχα μία Fata Morgana. Όμως ένα πρωί, όχι πολύ μακριά από τώρα, αυτό το κόλπο δεν θα μπορεί να πλέον να δουλέψει. Ο κόσμος, αν και συγχυσμένος, το διαισθάνεται. Ένα μοντέλο στηριζόμενο σε απεριόριστη ανάπτυξη, που υπάρχει μόνο στους αριθμούς, δηλ. σε μια αφηρημένη έννοια, όταν δεν θα μπορεί να συνεχίσει να επεκτείνεται θα εκραγεί προς τα μέσα προκαλώντας μία πλανητική καταστροφή.
Πιθανότατα αυτή να είναι η αναπόφευκτη μοίρα αυτού του αλαζονικού είδους που ονομάζεται ανθρώπινο ον.[…] Τα λόγια του Nietzsche είναι προφητικά: «Σε μια απομακρυσμένη γωνιά του σπινθηροβόλου και διάχυτου σύμπαντος μεταξύ απείρων ηλιακών συστημάτων υπήρχε μια φορά και ένα καιρό ένα άστρο πάνω στο οποίο έξυπνα ζώα ανακάλυψαν την γνώση. Ήταν η πιο ανατρεπτική και η πιο ψεύτικη στιγμή της ιστορίας του κόσμου: όμως διήρκεσε μονάχα ένα λεπτό. Μετά από μερικές αναπνοές της φύσης, το άστρο σκλήρυνε και τα έξυπνα ζώα έπρεπε να πεθάνουν. Όταν θα έχουν τελειώσει όλα, δε να θα έχει συμβεί τίποτε σημαντικό«.
Η φωτογραφία είναι από πίνακα του Caravaggio